Poprzedni weekend pojechaliśmy do Snowdonii. Połazić po tutejszych górach. I powiem, że sie nie spodziewałam takich szlaków Hmm po pierwsze to ja tam nie widziałam oznaczeń szlaków, a w pewnym momencie to raczej szlaku nie było, poprostu sterta kamieni. Jak dla mnie wyprawa cieżka, a wszystko właśnie przez te kamienie. W drodze powrotnej moje mięśnie zastrajkowały – straciłam chyba nad nimi kontrolę Zakwasy miałam straszliwe, w dodatku coś mi się popsuło i kuśtykałam kilka dni. Ale warto było pooddychać świeżym powietrzem.

Oprócz wyprawy w góry, pojechaliśmy jeszcze nad morze – do Barmouth. Tam w sumie nic ciekawego nie było, prócz morza, plaży i dobrego jedzenia. Misteczko małe, ale takie malownicze. Góry i morze w jednym.

Wynajęliśmy sobie B&B pokój, czyli w domku u jakiś ludzi (łącznie mieli 5 pokoi), ze śniadaniem. I tu był szok Standard lepszy niż w 4-gwiazdkowym hotelu w Wenecji, no i znacznie taniej. Przytulny pokój z łazienką. Był telewizor, kawa, herbata. W łazience żel pod prysznic, szampon, odżywka do włosów, a nawet ręczniki
No dobra, to był pierwszy raz kiedy zatrzymaliśmy się w B&B, więc nie wiem – może to standard Ale fajny standard…
Śniadanie typowo angielskie – jajko sadzone, kiełbasa i boczek. Bardzo zdrowe
Serio oni takie śniadania jedzą codziennie???

Czy coś pominęłam… chyba nie. To teraz kilka zdjęc na koniec.

Pierwsze pięć to Barmouth

To chatka, w której nocowaliśmy – Tan-y-fron Guest House

Poniżej już wyprawa na Cader Idris

Taka była ścieżka…

I to też jest ścieżka…

I pogoda była dzisiaj tak wiosenna, że o dziwo aż chciało mi się wyjść z domu

Tak oto dzielnie dbałam o pamiątkowe zdjęcia

Ale zachód słońca zobaczyliśmy:)

Skusiliśmy się też na przejażdżkę gondolą. Bylo super, ale zdecydowanie za krótko. Trochę stresująco w momentach kiedy jest obawa, że nie zmieścimy się pod mostem i pan gondo-olek nagle mówi ci, żeby się przesiąść na drugą stronę (na tą stronę, która jest bardziej zanurzona w wodzie). Ale udało się, nie wpadłam do wody, mimo swojej zachwianej równowagi

To kilka zdjęć dla rozrywki…

Pod tymi czerwonymi parasolko-namiotami siedzieliśmy sobie wcinając obiad lub kolacje i popijając winko i dokarmiając oswojone wróble

Masek było pełno, a niektóre takie cudne, ręcznie robione. Za nie-cudną cenę:)

W ramach odwiecznego odchudzania, pozwoliłam sobie na malutką kosteczkę czekolady…mmmm…pychota

A na koniec nasz super hiper romantyczny widok z pokoju, za który podobno było trzeba dopłacić. Bez komentarza:)

cdn…

Na samym początku przejażdżka waterbusem Dobrze że nie mam choroby morskiej, bo bujało już na przystanku…

A to widok już z naszej lymuzyny…

Pierwsze wrażenia po dotarciu do Wenecji – jak trafić do hotelu w tym labiryncie uliczek i gdzie niby ten cały romantyzm, o którym tak się mówi?
—–
A tak na marginesie… czemu jak mówiłam, że jadę do Wenecji to kilka osób zaraz zapytało czy zaręczyny będą? A jak wróciłam, to inni pytali czy mam już pierścionek zaręczynowy? To jakaś zależność jest??? Hmm…no ale nieważne…
—–

W sumie nie dziwię się, że pierwszego dnia się gubiliśmy, jak pełno tam ślepych uliczek, w dodatku ciemnych i wąskich…

Ale transport publiczny dość ciekawy. Trochę wolny, no chyba że to tylko takie wrażenie w porównaniu z ciągle pośpiesznym Londynem.
Waterbus przycumowany do przystanku…

cdn…