Zabierałam się do tego wpisu już od jakiegoś czasu, obmyślałam go w głowie, ale jakoś nie miałam okazji tego spisać. To przez to rozbicie między dwoma miastami.

Ale mam nadzieję, że już niedługo moje życie znowu wróci na swoje tory, po tym jak się trochę wykoleiłam na tej przeprowadzce Wiem, że niektórzy pomyślą, że sami nie wiemy czego chcemy, ale niestety…taka prawda. Nie możemy sobie miejsca znaleźć – wszędzie mi źle I znowu sie przenosimy – wracamy do Londka, i to znowu do samego centrum.

Dogadaliśmy się z agencja, że możemy wcześniej zakończyć kontrakt. Tzn “dogadaliśmy się” znaczy że nakłamaliśmy o wyjeździe do pracy do Australi; że to wielka szansa dla nas i takie tam ble ble ble

Jak już się zgodzili to zaczęliśmy szukać mieszkania i tu się zaczęły schody.
Nie wiem czym my myśleliśmy chcąc zmieniać mieszkanie w czasie nadchądzącej olimpiady. Skąd nam przyszło do głowy, że w razie czego łatwo będzie wrócić do Londka?
Pomijam fakt, że ceny mieszkań poszły w górę. Ale prawie nie ma żadnych ładnych. A do tego dochodzi jeszcze przerwa w kontrakcie na czas olimpiady – trzeba się wynieść na około miesiąc z mieszkania.

No ale w końcu udało nam się zaklepać nawet dwa i jak dobrze pójdzie to za 2 tyg będę znowu miała 20 min piechotą do pracy

Mam też plusa dojeżdżania… prawie bieg (z przeszkodami) z pociągu na metro, z metra do pracy i pokonywanie dużej ilości schodów (też tych w górę). A ja myślałam, że mniej ruchu będę miała

A wczoraj śmigałam samochodem; wkurzałam kierowców swoją wolną jazdą, usłyszałam, że za wcześnie hamuje gdy zbliżam się do ronda, no i ogólnie zwalczam (choć z oporem) stare (podobno złe) przyzwyczajenia jazdy samochodem. Czuje się jak w czasie nauki jazdy, tylko że instruktor bardziej zestresowany

Długo mnie znowu nie było, ale najpierw przeprowadzka, potem urlop w Polsce, do tego dochodzi lenistwo i już mam wytłumaczenie. Teoretycznie temat na wpis jest, ale zastanawiam się, czy się przyznawać czy lepiej przemilczeć własną głupotę. Bo to że człowiek uczy się na własnych błędach to podchodzi pod głupotę? Albo to, że zanim się gdzieś wyniesieś, to raczej powinno się sprawdzić jakie są dojazdy do miejsca pracy.
Tak właśnie wtopiliśmy z naszym nowym mieszkaniem poza Londynem. Dom i okolica super, ale w tygodniu nie ma kiedy się nim cieszyć. Przeliczyliśmy się z dojazdami. 1.5h w jedną stronę. W dodatku nigdy bym nie przypuszczała, że aż tyle osób dojeżdża do Londynu. Przypomniały mi się czasy dojazdów na studia, jak się trzeba było bić o miejsce w pociągu
Rano jeszcze jest znośnie, ale najgorzej boli powrót, jak się dojeżdża do domu o 19:30
Grozi coś za złamanie kontraktu na czas określony?

Przed nami w sumie pierwszy weekend tutaj. Musimy skoczyć posprzątać stare mieszkanie, ale mam nadzieję, że skorzystam choć trochę z mieszkania poza centrum. Oby tylko nie padało, bo to nam optymizmu nie doda

Do tego w pracy zapierdziel. Rzucają mnie na jeden projekt, a kolejne 4 nade mną wiszą. Wszystkie ważne, wszystkie na wczoraj, na wszystkie potrzebuje więcej czasu niż godzinę. Próbuję wyluzować, bo w końcu nie ja rozdzielam prace. Ale nie wychodzi. Do tego na koniec pracy wylałam na siebie pełną szklankę wody. Teraz wiem, co czują dzieci jak się zesikają w spodnie

Jedna dobra wiadomość (przynajmniej chwilowo) – wynosimy się z Londka. Tak bardzo chcę się stąd wynieść, że najchętniej już bym się pakowała. Ale niestety muszę poczekać do grudnia. A potem się zaczną dojazdy pociągiem, wcześniejsze wstawanie i takie tam. Ale za to będziemy mieli domek z ogródkiem, w spokojnej okolicy. Będę znowu mogła śmigać samochodem no i więcej znajomych. Mam tylko nadzieję, że te zmiany będą na lepsze.

Miałam dzisiaj wolne!
Poszliśmy na lody do Haagen Dazs – mmm pychota.
Kupiłam kozaki takie jakie chciałam – do tego była promocja – ok 50% Tym samym zaoszczędziłam kase na coś innego
Mieliśmy długi spacer – zmierzch, kolorowe światełka, dość ciepło, nie padało. Jedyna pora kiedy lubię Londyn to właśnie wieczór, kiedy wszystko jest ładnie oświetlone i nie widać tej szarości.

Przede mną jeszcze całe 2 dni wolnego…

Moja lista książek znowu jest dość długa. Na szczęście idą święta, a ja w przebłyskach byłam nawet grzeczna
Ale i tak mnie kuszą Wichrowe Wzgórza – nie wiem jak to się stało, że jeszcze tego nie czytałam. Zresztą tak samo jak Przeminęło z wiatrem.

Przydałaby się jakaś biblioteka online.