2007

i do domu. Już się doczekać nie mogę. Jednak 6 miesięcy nieobecności to dla mnie za długo. A te ostatnie dni tak mi się jakoś dłużą. Mam nadzieję, że w pracy dostanę coś ciekawego do roboty, to czas mi przynajmniej szybko zleci.
Prezenty kupione – mogę jechać
Odnośnie prezentów…postanowiliśmy sobie kupić telefony. Wybrałam sobie Nokie E65. Niestety radość moja trwała krótko, okazało się, że telefon ma luźną klapkę. Niby drobiazg, ale wkurza mnie strasznie, a przy włączonej wibracji brzęczy…brrrrr…
Poszłam dzisiaj do sklepu, tłumacze co i jak, i uffff wymienią mi. Ale Mysza musi przyjść, bo telefon jest na niego. Także jutro się okaże, czy rzeczywiście dostanę nowy.

W piątek byliśmy na Christmas Party… u szefa w mieszkaniu. Nie chciało mi się iść, ale ciekawość mnie zżerała
I nie żałuję. Szampan się lał i to dosłownie, jadłam coś, co wolę nie wiedzieć co to było, ale było dobre Pogadałam, pośmiałam się i wróciłam padnięta do domu.
No i od wtorku mamy nowego pracownika. Już nie będę najnowsza

I znowu poniedziałek. Jutro do pracy, a mi się tak już nie chce. Czekam i czekam kiedy wreszcie będzie 20.12. I się doczekać coś nie mogę. Jeszcze do tego Mysza mi “dołożył” i ma poniedziałek i wtorek i połowę czwartku wolne. A ja nieeeeee Ja nie chcę sama wstawać.
Ja chcę do mamy…i do swoich zwierzaków
To idę spać, bo jutro znowu ciemno, szaro, zimno, ponuro, deszczowo i w ogóle bleee, a ja będę musiała wyjść z ciepłego łóżka.
Chyba zacznę grać w angielskiego toto-lotka.

Dostałam dzisiaj informacje na temat kampanii STOP Rakowi Szyjki Macicy. Dla zainteresowanych poniżej podaje link, gdzie można podpisać się pod petycją:

WPISZ SIĘ

Trochę informacji na ten temat:

Każdego roku 50,000 kobiet zachorowuje na raka szyjki macicy, a 25,000 umiera na tę chorobę chociaż wiadomo, że profilaktyczne programy walki z tą chorobą mogą zapobiec praktycznie każdemu przypadkowi zachorowania.

Niestety większość kobiet nie ma dostępu do tych programów. Wprawdzie badania cytologiczne są dostępne w całej Europie, ale głównie dla tych kobiet, które wiedzą, że mogą o nie poprosić lub dla tych, które stać, by za nie zapłaciċ. W tej sytuacji kobiety zamożne i dobrze wykształcone są chronione, podczas gdy te mniej zamożne zachorowują na raka.

Rak szyjki macicy jest szczególną odmianą raka, ponieważ jest szansa na całkowite jego wyeliminowanie poprzez specjalne programy profilaktyczne, jednak niestety tylko w niektórych krajach są one dostępne. Powinno to zostać zmienione, tak by wszystkie kobiety w Europie miały równy dostęp do odpowiedniej ochrony przed tą chorobą.

Petycja STOP Rakowi Szyjki Macicy to petycja wzywająca Parlament Europejski oraz Komisję Europejską i wszystkie rządy europejskie do wprowadznia zorganizowanych programów, które byłyby dostępne dla wszystkich kobiet. Petycję tę można znaleźć tutaj:

http://www.cervicalcancerpetition.eu/

Zdobycie miliona podpisów do 22 stycznia 2008 roku (tego dnia upłynie termin petycji) pozwoli na wytworzenie politycznego nacisku i skłonienie Komisji Europejskiej do zmiany prawa.

Życie człowieka pracującego, czyli mnie, jest nudne.
Chwilowo wpadłam w rutynę, mam nadzieję tylko, że jest to zimowa rutyna. Pobudka, praca, przychodzę po godz. 18 i nie wiem co robić.
Znowu do kompa? Telewizora jeszcze się nie dorobiliśmy, więc zostaje tylko książka. Zimno, ciemno, deszczowo, przez co w ogóle nie chce się wychodzić z domu. Jak mam ochotę iść na basen, to Mysza znowu łapie lenia. A samej to też mi się nie chce ruszyć tyłka
I w taki to oto sposób zlatują kolejne dni. W sumie to dobrze, bo szybko zleci do wyjazdu do domu, no i żeby ta zima już sobie poszła.

Nareszcie weekend. Samotny niestety lub stety (zależy jak na to patrzeć)
Mysza w piątek wyjechał do Polski, wraca w poniedziałek. Więc teoretycznie siedzę sama, praktycznie z drugim Bartkiem, który i tak jutro idzie do pracy.
Dzisiejszy dzień raczej spędzę przy kompie. Ponieważ wczoraj w pracy się TROCHĘ obijałam (nie tylko z lenistwa), to dzisiaj muszę nadrobić zaległości. Tak mi się nie chce, bo muszę zmienić coś co wcześniej zrobiłam w inny (jak się okazało niezbyt trafny) sposób.
Ale najważniejsza wiadomość…już na 100% przyjadę na święta do domu. Już od kilku miesięcy miałam bilet kupiony, ale brakuje mi 1,5 dnia urlopu no i nie wiedziałam jak to wyjdzie. W końcu pracuję tu kilka tygodni i nie wiem, czy mogę liczyć na jakieś ulgi.
Wczoraj się odważyłam zapytać. Trwało to może z kilka sekund. Powiedziałam co i jak, a szefunio odpowiedział z tym swoim “szczerym” angielsko-australijskim uśmiechem: “no problem, no problem”. Uff…udało się, muszę mu tylko maila wysłać, żeby pamiętał. Zapewne potrącą mi ten dzień z wypłaty. Ale to nic, najważniejsze że święta spędzę z rodziną.
Zresztą to dziwne, bo nigdy (jak stałam się dorosła ) nie przepadałam za świętami. Jakoś nie skakałam z radości, że przez te dni tylko się siedzi, je i siedzi i je O ile pogoda dopisze wyskoczy się na sanki czy inny spacer. I z tego powodu marzyły mi się święta gdzieś daleko od domu, na jakiś Karaibach czy innych rejonach zagrożonych tsunami Bez tych wszystkich przygotowań świątecznych. Jedynie co lubiłam zawsze to kupowanie prezentów.
No ale…teraz chcemmmmmm na święta do domu. Chcę się nudzić, siedzieć i oglądać kolejny raz te same filmy (przynajmniej obejrzę tv bo od miesięcy nie miałam pilota w ręku).
Nawet choinkę mogę POMÓC ubrać (choć nie całkiem to jeszcze polubiłam).
Ale najfajniejszym momentem jest wkładanie prezentów pod choinkę. Każdy patrzy czy nikt nie patrzy, opróżnia szafy, komody, tapczany Bo nie wyrosłam jeszcze z przeszukiwania domu w celu znalezienia jakiegoś prezentu I jak co roku postanawiamy sobie, że każdy dostanie TYLKO jeden prezent. Każdy się zgadza, ale potem co roku dziwnym trafem jakoś się mnoży tych paczek. Chyba Mikołaj jednak istnieje i nie wie o naszym postanowieniu
Kurcze…jak mi się świątecznie zrobiło…
Acha i mandarynki kojarzą mi się ze świętami Tak je lubię, że do niedawna dostawałam z dwie skrzyneczki.

A teraz do tych co tu zaglądają…
Lubicie święta Bożego Narodzenia? Macie jakieś fajne wspomnienia z lat młodości Oooo, albo jakieś (nie)ciekawe tradycje?

No i w domu jakby szpital. Chłopaki się pochorowali. Najpierw jeden – jak już się prawie wyleczył, to drugi. Przewijają się teraz herbatki z cytryną i miodem, herbatki z wstawką witaminy i inne dragi. Kichają, smarkają i marudzą – jak dzieci.
A ja się cały czas bronię, czyli jak mi się przypomni to wezmę jakieś witaminy i mam nadzieję, że się uchowam .No chyba, że mam wypić herbatę z wstawką, to pierwszy ochotnik ze mnie .Tak się dobrze po niej śpi

Notka trochę zmodyfikowana. Co niektórzy zapewne zdążyli już przeczytać jej pierwotną wersję, ale tamte informację już są nieaktualne

Im dłużej jestem w Anglii, tym częściej zaczynam dostrzegać dyskryminację rasową, a zwłaszcza jeśli chodzi o kasę. Anglik przeważnie (zależy zapewne od firmy i szefostwa) zarabia więcej na tym samym stanowisku co np. Polak (czy inny imigrant), co nie oznacza, że ma on większe umiejętności. Ok, rozumiem jeśli pracodawca ma do wyboru: Anglik-Imigrant o mniej więcej wyrównanym poziomie umiejętności czy doświadczenia – przyjmie Anglika. Sama przecież bym wybrała Polaka
Ale jeśli taka mieszanka pracuje w jednej firmie, to jakoś szybciej awansuje, czy dostanie podwyżkę Anglik. Znam pewną firmę, gdzie Polka jest managerem. I o dziwo…Anglików traktuje lepiej niż Polaków. Anglika boli brzuszek – spokojnie może iść do domu – pana Iksińskiego ściągniemy z dnia wolnego. Ale jak p.Iksiński umiera z bólu, to oferuje mu tabletkę Hmmm…ale w tym wypadku to raczej jest wykorzystywanie rodaków, aby awansować. W końcu rzadko który Polak się poskarży, a wszystko chodzi jak w zegarku Tylko jakoś ten awans nie nadchodzi, a biedaczka pracuje 24/7. Czyżby Angole znaleźli sobie jelenia???

A teraz część zmodyfikowana…

Jak pisałam wcześniej byłam na dwóch rozmowach o prace. Oddzwonili z firmy X, na której bardziej mi zależało. Umówiłam się na spotkanie, bo mieli ze mną coś przedyskutować. Ja tu myślałam, że pogadamy o warunkach pracy, a tu…
powiedzieli, że jeszcze nie skończyli przeprowadzać rozmów ze wszystkimi kandydatami i na razie mogą mi zaproponować zrobienie kilku projektów zdalnie; to będzie dla mnie niby okazja do zaprezentowania swoich umiejętności a oni akurat skończą proces rekrutacyjny. Jak się sprawdzę to zaproponują mi full time.
Hmmm… jak dla mnie to trochę dziwne, bo albo się kogoś przyjmuje albo nie. I wtedy jest zazwyczaj okres próbny. W dodatku test napisałam na 100% .
No i pomyślałam sobie, że nie wierzą w moje umiejętności (przez to że jestem kobietą), a na teście albo ściągałam albo miałam farta. A że zrozumiałam, że tylko mnie kopnął taki zaszczyt, no to co… od razu pomyślałam o dyskryminacji
Tylko że z nieoficjalnego źródła dowiedziałam się, że szefostwo postanowiło w taki sposób sprawdzić wszystkich kandydatów. No cóż musiałam źle zrozumieć, albo zmienili zdanie
Tak czy siak nic to nie zmienia bo na tej pracy i tak mi zależy ; wczoraj odesłałam pierwszy projekt. Czekam na ciąg dalszy.

Krótki wpis, żeby zaznaczyć że jest godz. 02:30 (Londyn), a ja dopiero skończyłam robić projekt. Będę miała pamiątkę, jaka kiedyś pracowita byłam
Wszelkie wyjaśnienia w następnej notce – jak już odeśpię te godziny spędzone przed kompem.

Jak byłam mała chciałam być m.in. przedszkolanką, fryzjerką, chyba lekarką, nawet zakonnica się gdzieś przewijała Ale najdłużej chciałam być nauczycielką. Nawet podanie na studia matematyczne składałam. I gdybym wygrała w totka to bym chyba i nawet dzisiaj się na to zdecydowała. Zawsze lubiłam wszystkim tłumaczyć to i owo i nawet miałam do tego sporo cierpliwości Poza tym wakacje, ferie, wolne święta i weekendy. No niestety jako osoba racjonalnie myśląca (tak mi się przynajmniej zdaje) stwierdziłam, że w tym zawodzie się nie dorobię fortuny i zrezygnowałam z marzeń
W sumie mi się to opłaciło, bo zaczęłam udzielać korków (moja cierpliwość wtedy często była wystawiana na ciężkie próby). Wyjazd do Londynu przerwał moją karierę nauczyciela, co może i szkoda bo trafiłam na niszę na rynku szczecińskim.
Ale…
dzisiaj miałam swój debiut jako nauczycielka tylko i wyłącznie z powołania
Na ochotnika wstałam po godz. 7:00 i pojechałam z koleżanką do Polskiej szkoły, jako jej pomoc (oczywiście wolontariat).
19 zbyt energicznych, głośnych i przekrzykujących się dzieciaków (7-latków). Każde z osobna domaga się zainteresowania. Wyssały ze mnie cała energię, mimo dwóch kaw po 3 godzinach chciałam tylko spać. No ale co tu oczekiwać jak nie miałam do czynienia z dziećmi, a tu cała zgraja była Poziom grupy zróżnicowany; jedni umieją czytać, dla innych “J” czy “L” to żadna różnica. Ale i tak mi się podobało, a te dzieciaki po prostu są fajne. Na chwilę zostałam Panią Olą tłumaczyłam wszystko każdemu z osobna, stawiałam gwiazdki i uśmieszki, przypomniałam sobie “baloniku nasz malutki…”, “stary niedźwiedź…” i poznałam “iskierkę”
Chyba tam jeszcze wrócę.

Byłam i nawet przeżyłam. Nie było tak drastycznie, choć jak szłam na drugą rozmowę to chciałam zwiać Żołądek miałam w gardle i dostałam drgawek.
Na pierwszej rozmowie wypełniłam jakiś formularz, a potem 15 min gadki. Nie było nic ciekawego.
Za to na drugiej jak tylko zobaczyłam gościa, z którym miałam interview to jakoś tak pewniej sie poczułam. Taki mały, chuderlawy i ubrany hmmm… tak jakoś mało po męsku jak dla mnie
A najśmieszniejsze było to jak on mówił…miał przerywniki w postaci: aaaaaaaaaaaaaaaaaaa… mówi coś mówi… aaaaaaaaaaaaaaaaaa… aaaaaaaaa i tak non stop. O MASAKRA. Nie wiedziałam jak zareagować na coś takiego. Śmiać się czy uciekać???
Ale jakoś to poszło, wyluzowałam się jak nigdy, rozgadałam jak nigdy, zrobiłam łatwy (mam nadzieję) test i mam czekać na odpowiedź. Najlepsze było jak zapytałam o kasę. Cytuję: “aaaaaaaaaaaaaa… yyyyyyyyyyyyyyy… aaaaaaaaaaaaaaa… yyyyyyyyyyyyy… to ja zapytam Pana M. ” No aż mi głupio było, że zadałam to pytanie. Chyba się gościu zestresował, że nie znał odpowiedzi. Ale co tam… kasa nieważna
To czekam na telefon i mam nadzieję że się doczekam.

A tak poza tym to wrócił z Polski Bartek-Współlokator. Mysza się tak za nim stęsknił, że teraz się tłuką non stop. Faceci to jednak duże dzieci. Kupują sobie samolociki, helikoptery, i też nie sprzątają po sobie zabawek. Oto skutki bezstresowego wychowania

Że tak powiem…BOJE SIE!!!
Jutro mam dwa interview. Oczywiście się cieszę jak diabli, ale już zaczęłam się stresować. Tzn. stresować się zaczęłam już wczoraj, jak na poczcie głosowej odsłuchałam wiadomość, że mam oddzwonić. A że było już późno więc dzisiaj zadzwoniłam. Tylko że w nocy już mi się śniło, że telefon stacjonarny został odłączony i będę musiała dzwonić z komórki (a nie lubię przez nią gadać bo niewyraźnie słychać i mało co rozumiem). I jak tu się wyspać przy takich snach
Teraz siedzę i się “uczę”. A tak nie znoszę tych pytań na rozmowie. Dlaczego ta firma, czemu to stanowisko, co możesz wnieść do firmy, no i powiedz coś o sobie…brrrr. Znowu będę musiała ściemniać
Kurcze, najgorsze jest to, że w sumie jedną z tych prac chciałabym baaaardzo dostać

Czytając zmagania Madymail za kółkiem, przypomniałam sobie jak to ja się uczyłam jeździć. To było 8 lat temu
Na szczęście miałam super instruktora…nie tylko na mnie nie krzyczał, ale potrafił co nieco powiedzieć kierowcom co na mnie trąbili Częstował mnie ciastkami, a ja się zastanawiałam czy zgłupiał, bo jak mam kierować i coś jeść. Stresował mnie jak pił gorącą herbatę, bo miałam tak jechać, żeby się nie oblał. Tylko stan polskich dróg mi to utrudniał.
Co do jazdy, to czarną magią było zmienianie biegów. Marzyłam wtedy o samochodzie z automatyczną skrzynią. I miałam problem z rozpoznaniem, która droga boczna anuluje nakaz prędkości. Dlatego jechałam przez wiochy 40km/h bo nie wiedziałam czy już mogę przyśpieszyć
Jako wzrokowiec szybko zapamiętałam rozkład większości znaków na mieście (zresztą Szczecin nie jest duży) i śmieszne było kiedy instruktor się pytał czemu zwalniam, a ja mu mówię, że za zakrętem będzie znak 40km/h.
A jaka byłam z siebie dumna, jak kazał mi skręcić, a ja mu mówię…no przecież tam jest zakaz wjazdu…
Tak się stresowałam, że stojąc na czerwonym często nieświadomie naciskałam gaz. Było tylko: “spokojnie rozluźnij się”. Kurcze jasne, łatwo mówić, jak wiem, że zaraz będę musiała tak ruszyć, żeby auto mi nie zgasło na środku skrzyżowania.
No ale zdałam…miałam wyrozumiałego egzaminatora
A potem… dostałam prawko i…
- rozwaliłam skrzynię biegów (rodzice mi wmawiają że to moja wina)
- prawie przejechałam kaczkę (mama zaprowadziła mnie potem do okulisty)
- parkowałam i wjechałam na schodek i było buuuum (zmiana koła),
- porysowałam samochód i to zapewne nie raz,
- wjechałam pod prąd (ta krzyżówka była dziwna)
- zakopałam się, blokując przy tym cały ruch (oj potrzebowałam pomocy)
- i kilka innym rzeczy, o których boję sie pisać, bo nie pamiętam czy rodzice o nich wiedzą

Ale teraz jest spoko, trening czyni mistrza
Potrafię już kierować i robić inne rzeczy jednocześnie

Jeśli ktoś myślał, że mieszanki suszonych owoców są mieszane przez jakieś maszyny (a jak tak myślałam) to się myli. Robią to ludzie własnymi rękami. Wysypują kartony takich owoców na blat i własnymi rękami wszystko mieszają i potem znowu do kartonów.
Podobnie jest z jakimiś kostkami daktylowymi. Surowe daktyle odmierza się na wadze równo 302g i wrzuca do maszyny która przekształca je w daktylowe kostki. Nie wiem po co i na co.
Ale…w tym wszystkim najbardziej mnie zaskakuje fakt, że osoby tam pracujące nie mają żadnych rękawiczek, wszystko robią gołymi rękami. Żadnego specjalnego stroju, tylko jakiś fartuch i czepek na włosy. Nikt nie sprawdza czy dobrze umyłeś ręce, nie mówiąc o sprawdzeniu jakiejś książeczki zdrowia czy czegoś podobnego. Nawet paznokcie można mieć pomalowane, a nie powiedziałabym żeby lakier był odporny na takie mieszanie
Załamać się można tymi “zasadami higieny”. A czepiają się polskich standardów. Sanepid tutaj miałby raj
Dlatego raczej nie kupie już suszonych owoców. I tych trójkątnych kanapek też Podobno nie są robione w lepszych warunkach. Bleee

Nie znoszę deszczu, zimna, chlapy, czyli ogólnie londyńskiej pogody!!!
Nie można wyjść na spacer, na rolki, czy po prostu połazić gdzieś sobie. Bo co to za radocha w taką pogodę, bez parasolki (którą Mysza zostawił w tesco).
Nie chce mi się nic ugotować, posprzątać choćby z grubsza, jeść mi się nie chce zbytnio, nawet na słodycze nie mam ochoty.
Książek mi się nie chce czytać.
Nic mi się nie chce…no oprócz spania spania i jeszcze raz spania.
To dopiero początek, już się boję jesieni w Londynie. Ciemno, zimno, szaro, deszczowo, pochmurno. Zimą zapewne śniegu też tutaj nie zobaczę.
Brak perspektyw na lepsze jutro.
Moje akumulatory padły. Nie zdążyły się nawet porządnie naładować.

Mieszkanie z dwoma facetami jest męczące, chociaż z jednym też nie jest lekko Ale to każda kobieta (która to przeżywa) zapewne wie
Ustaliliśmy ostatnio grafik, kto w jakim tygodniu sprząta. Teraz jest kolej Myszy
Właśnie dziś ma ostatni dzień i się wreszcie zabrał do roboty. No i zaczęło się marudzenie…czemu akurat teraz jest jego kolej, że spis porządków jest w złej kolejności itp. No i tak siedzę, słucham go i wpadłam na pomysł napisania tej notki:

Mysza: kuchenkę mikrofalową też umyć?
Ja: no też, jak jest brudna
Mysza: no właśnie ona nie jest w ogóle brudna.

M: a czym umyć blaty w kuchni? płynem do naczyń?
Ja: weź czyścik
M: (poszedł do łazienki)
Ja: czyścik jest w kuchni
M: (wrócił i zagląda do szafki pod zlewem)
Ja: stoi wyżej koło zlewu
M: k… ; a jaką ściereczką?
Ja: pod zlewem jest gąbka

Aż mnie kusi, żeby mu zdjęcie zrobić
Już się boję jak przyjdzie czas na umycie podłogi.

M: Dziubek patrz, tą kuchenkę można doczyścić
Ja: super, to potrzyj mocniej to wszystko zejdzie
M: nie chce mi się; powiem Bartkowi (to ten drugi Bartek co z nami mieszka) że źle umył kuchenkę

M: Najpierw się myje podłogę, czy odkurza???
Bez komentarza

M: czym się myje podłogę?
Ja: weź wiaderko…
M: chodź pokaż mi

M: (myje podłogę) oho Bartek odwalił lipę, nie umył drzwi; muszę z nim pogadać

No dobra, ale muszę przyznać, że jak już Mysza jakimś cudem zabierze się za porządki to zrobi wszystko dokładnie I żadnych strat nie ma
Aha, w trakcie sprzątanie nie marnował czasu. Wymyślił jakąś domową telefoniczną centralkę

Zacięłam się…w łazience
Coś nam się ostatnio zamek psuje w łazience. No i jak zwykle na mnie musiało trafić. Wszystko by było ok, mogłabym tam sobie posiedzieć (choć spać nie ma gdzie, bo mamy prysznic), ale było strasznie gorąco, bo właśnie skończyłam się kąpać. Myślałam, że się uduszę. Dobrze, że Mysza usłyszał jak się szarpię z drzwiami i przyszedł mnie ratować
Chyba nie ma mnie jeszcze aż tak dość, bo się chłopak starał – wyjął drzwi z zawiasów

Właśnie się zbieramy na London Eye Pogoda się poprawiła, więc trzeba korzystać…i robić zdjęcia

Jeszcze się tylko nie zdecydowałam który

Mam nową taktykę szukania pracy. Tzn. może nie nową, ale w innym czasie ją stosuję
O godzinie 8:00 RANO!!! siedzę już przy kompie i czekam na nowe ogłoszenia. Dowiedziałam się, co też jest rzeczą logiczną (czemu mój móżdżek na to wcześniej nie wpadł???), że pracodawcy zaglądają tylko do kilku pierwszych cv i ewentualnie dzwonią. Dlatego moje cv nawet nie zostało zauważone. Tyle czasu zmarnowane przez taką (żeby nie napisać własną) głupotę.
Zaczęłam od piątku, który nie okazał się najlepszym dniem, bo zazwyczaj leniwi Anglicy już prawie mają weekend i myślą jak tu się zabawić Ale mimo małej ilości ofert, w ten sam dzień miałam telefon…zdziwienie że mój telefon dzwoni, zaskoczenie że w piątek i przerażenie że muszę odebrać…masakra bo interview przez telefon brrrrrr.
W skrócie…Pani jakaś tam skonsultuje się ze swoim managerem i oddzwoni…ACHAAAA…tu jedzie czołg…tam urośnie kaktus…a Pani (jak to Anglicy) nie umie powiedzieć wprost “przykro nam, ale nie spełniasz naszych oczekiwań” brrrr
No ale niech jej tam będzie, tchórz jeden…
Ale jakiś odzew jest, więc w poniedziałek znowu 8:00. A ponieważ Anglicy w weekend ostro balują, to są strasznie wymęczeni i jakoś brak im sił do pracy Znowu jakoś tak mało ofert.
Ale telefon był Jakaś znowu Pani dzwoni ze sklepu i umawia się ze mną na interview, ufff face to face…nareszcie jakaś szansa
Byłam tam dziś, poszłam tak na żywca, nauczyłam się tylko trochę swojego cv (w końcu dobrze jest wiedzieć jakie ma się to doświadczenie).
Było nawet ok, rozgadałam się, choć pytania mnie rozwalały. Czemu chcę pracować w sklepie, czemu akurat u nich, co rozumiem przez “customer service”, co mogę wnieść do zespołu (czyli jaki będą mieli ze mnie pożytek), plany na przyszłość, itp. Kurcze, ja po prostu potrzebuję pracy, żeby mieć kasę A czemu w sklepie??? Szukam w tzw. “swoim zawodzie” (cokolwiek to znaczy), ale mnie nie chcą.
Na koniec, dziękujemy za przyjście, oddzwonimy w następnym tygodniu.
Jutro znowu pobudka przed 8:00

…takim się stajesz – podobno
U mnie to działa
Nie tak w 100%, żebym doznała jakiegoś uszczerbku, ale zawsze coś tam przejmuję…
Tylko u mnie zmierza to w dobrym kierunku. W końcu komputery i cała ta magia z nimi związana ciągle się rozwija, a ja zaczęłam się dokształcać w tym kierunku. Przez całe studia nie nauczyłam się tylu rzeczy, co przez kilka miesięcy, mimo że w nazwie kierunku istnieje słowo “INFORMATYKA”.
Uwaga…teraz będę się chwalić!!!
Jako że teraz jest modne posiadanie własnej strony internetowej, postanowiłam nauczyć się je tworzyć. I co najlepsze wychodzi mi to. Umiem już (mając projekt-bo artystycznie uzdolniona to nigdy nie byłam)stworzyć takie “dzieło” od strony statycznej, czyli HTML z użyciem CSS i domieszką Javascript
Mysza (dla niewtajemniczonych informatyk z zawodu i powołania) próbuje mnie teraz uczyć PHP’a. No ale programowanie to raczej mnie nie kręci
Zapętlam się i koniec
Żeby jakoś obejść naukę PHP, a przy tym stworzyć całą stronę www, zabrałam się za WordPress’a. Robię tylko wygląd strony i przekształcam już zrobionego PHP’a.
I to nie takie trudne jak myślałam. Zresztą mój blog to nic innego jak WordPress.
Nauka idzie mi dużymi krokami do przodu

Jak sobie o tym wszystkim pomyślę, to dochodzę do wniosku, że w odpowiednim momencie zmieniłam faceta…Bo jak to przysłowie się rzeczywiście sprawdza, to moje zainteresowania mogły pójść w całkiem innym kierunku – dom już pomagałam ocieplać Co by było dalej???

Wróciłam…
W domu było fajnie…jak dla mnie u mamy zawsze najlepiej . Niestety tylko pogoda nie dopisała. Ale najważniejsze, że moje kochane zwierzaki się cieszyły jak mnie zobaczyły. Ślady tej radości mam do dzisiaj.
Mama mnie dokarmiała, bo stwierdziła, że zmarniałam (a ja się cieszyłam że schudłam)…ale najadłam się na zapas samych pyszności, robionych specjalnie dla mnie Mysza się śmiał, że ciągle coś jem. Ale teraz mam buty i zamierzam zacząć biegać. Oby na planach się nie skończyło .
A w Londynie przywitała mnie szara (a nawet czarna) rzeczywistość…najwyższy stopień zagrożenia terrorystycznego, jakieś bomby, a dzisiaj metro się wykoleiło. I to linia, którą najczęściej jeżdżę; zresztą do wypadku doszło blisko naszego mieszkania. Na Mile End zawsze się przesiadamy do Central Line.
Na szczęście dzisiaj złapałam lenia (znowu) i nie pojechałam rano na angielski, więc ominął mnie ten cały bałagan. Jednak ktoś u góry czuwa nade mną
Ale trzeba chyba zbierać zabawki i się stąd wynosić…chciałabym jeszcze pożyć.

Już w środę lecę do domkuuuuu, zobaczę swoje ukochane zwierzaki, no i rodziców też . Już o godz. 12 powinnam być na miejscu. Niestety tylko na 6 dni i znowu powrót do wielkiego hałaśliwego i brudnego miasta. Kto by pomyślał, że z własnego wyboru (choć może nie całkiem nieprzymuszonego) wybrałam emigrację .
A tak poza tym, to wszystko u mnie po staremu. Kilka dni temu złapałam tymczasową pracę – na 9 dni, i dostałam ostatnio za nią kasiorkę Skoczyłam więc do Boots’a poprawić sobie humor.

Chwilowo zakupy (w postaci ciuchów, butów…) w Londynie to dla mnie zmora. Ludzi masa, jakby nic innego nie robili oprócz zakupów. Poza tym panuje tu, jak dla mnie, dziwna moda. Wszędzie widzę falbanki, koronki, bufiaste rękawy, w dodatku w przedziwnych wzorkach. Jak już mi kolor i krój podpasuje, to materiał nie ten. A o butach już nie wspomnę.
Ale w tym wszystkim jest jeden dość ważny plus…wchodząc do sklepu nie mam żadnych kompleksów, bo na wieszakach najwięcej wisi ubrań w rozmiarze 40 i wyżej .Więc jeśli chodzi o zakupy z tego punktu widzenia, to są one czystą przyjemnością…biorę do przymiarki rozmiar 38, a tu się okazuje że za duży. Tak jak w Polsce sięgałam od razu po 38 (a nawet 40), tak tutaj zaczynam i czasem kończę z rozm. 36

Jakie było moje zdumienie jak pojawił się tu komentarz . To ktoś w ogóle zagląda na ten blog??? Bo ja ostatnio całkiem o nim zapomniałam. Ale to przez ten nawał zajęć…praca, dom, mąż, dzieci . Nie ma czasu dla siebie .
No ale jak już znalazłam te kilka minut żeby coś napisać, to na początek chciałam tak publicznie POGRATULOWAĆ swojej koleżance ze szkolnej ławki zostania mamą. Dla wyjaśnienia “pogratulować” to nie to samo co “zazdrościć” . Ale fajnie, że zostanę ciocią.

A co u mnie??? Raz lepiej a raz gorzej. Właśnie gotuje rosołek…z pędzonego kurczaka i warzyw-też pędzonych . Więc nie jestem pewna, czy czasem nie wyjdzie z niego zupa pomidorowa.
A tak ogólnie to dalej chodzę na kurs angielskiego. Jest wesoło, grupa jest fajna, a plus jest taki, że nawet jak nie uważam na zajęciach i gadam z kimś obok, to i tak korzystam, bo muszę rozmawiać po angielsku . Polaków w grupie nie mam…na szczęście…większość to ludzie z Brazylii i okolic. Rozbawił mnie jeden gościu, który twierdzi że dzięki modlitwom umie angielski. Przyjechał do Anglii ze znajomością kilku słów i tak się modlił, że pewnego dnia stał się cud i zaczął mówić po angielsku. Niestety nie można dostać wszystkiego, nawet jeśli jest to cud, więc kwestia gramatyki angielskiej została u niego pominięta . Nadal nie wiem, czy to co czyta na zajęciach jest to słownik angielski czy może Biblia .

Ostatnio niestety w Londynie nie dopisuje pogoda. Na dworze zimno, pochmurno, pada deszcz, aż się z domu nie chce wychodzić. Na dodatek przyplątało się do mnie jakieś przeziębienie. Nic groźnego, raptem ból gardła, lekka chrypka – do przeżycia. Zainwestowałam w tabletki, łykam witaminy, pije herbatki z malinami albo cytryną (żeby sie uchronić od dalszych etapów choroby). No ale nie udało się całkiem…ból gardła zastąpił katar. A na to już nie znam skutecznego i szybkiego lekarstwa, więc cierpię. Mam nadzieje, że to koniec niespodzianek zdrowotnych, bo nie stać mnie na leczenie w Anglii. Bardziej chyba opłaca się wtedy kupić bilet do domu; a tam nie dość że opieka lekarska, to jeszcze ze strony mamy.

A co do mamy…to dostałam pierwszą paczkę. Czekałam na nią jak małe dziecko. A miałam na co czekać, bo tyle smakołyków tam było. Jednak w Polsce jest najlepsze jedzenie, które ciężko jest zastąpić jakimś innym. I brakuje mi tu polskich produktów. A w naszej okolicy akurat nie ma żadnego polskiego sklepu.

No i skończyło się jeżdżenie wózeczkiem między półkami. A już zaczynałam się przyzwyczajać do ośmiogodzinnego chodzenia. Miałam pracę, w której zanosiło się na awans (sprawdzałabym zamówienia skompletowane przez osoby jeżdżące wózeczkiem, a jakby dobrze poszło to mogłabym je pakować w kartoniki i wysyłać), miałam też kolegę Manuela (rasy czarnej), który chciał mnie uczyć angielskiego. A ja zostawiłam to wszystko i przyjechałam do Londynu. Troche ciężko jest mi się przyzwyczaić do tutejszego życia, chociaż jest już coraz lepiej. Najgorsze jest to że znowu musze szukać pracy, ale tym razem bardziej ambitnej. No chyba że mi się nie uda, to schowam te swoje ambicje na jakiś czas. Od początku pobytu w Londynie byłam zdana tylko na siebie (Bartek niestety wraca z pracy ok.18), co mnie przerażało. Teraz już nie boję się wyjść z mieszkania. Ale najgorsze były formalności z mieszkaniem,a konkretnie przepisanie rachunków za prąd i wodę na nasze nazwiska i załatwienie internetu. Wszystko przez telefon, co było powodem naszego stresu. Strasznie szybko i niewyraźnie mówia, do tego jeszcze czasem coś zatrzeszczy w słuchawce. Tutaj dopiero jest intensywny kurs angielskiego.

U mnie nic nowego się nie dzieje. Jedynie tylko, że jakiś czas temu minęło ćwierć wieku jak żyje na tym świecie. Nie szykowałam żadnej imprezy, nie spodziewałam się żadnych prezentów. A tu…niespodzianka. Przyjechałam z pracy i czekał na mnie obiad…mniam…mniam. Zjadłam i poszłam się wylegiwać w wannie. Przychodzę do pokoju, a tu współlokatorzy na mnie czekają z winem. Za chwile wchodzi Bartek z tortem, na którym nawet świeczka była (25 by się nie zmieściło). I prezenty dostałam. Nie spodziewałam się takiej niespodzianki, przeżywałam to jeszcze kilka dni. Tym bardziej, że im bliżej było moich urodzin, tym humor mi się pogarszał. Jakoś mało optymistycznie nastrajał mnie ten dzień (chyba dlatego, że tak daleko od znajomych). No i wiedziałam, że Zuśka nie wpadnie do mnie z Piccolo. Ale na szczęście miło wspominam ten dzień.
W dniu swoich urodzin zmieniłam też pracę. Dalej pracuję fizycznie. Ale dzięki temu doświadczeniu doceniam swój dyplom magistra. Bo nie zniosłabym myśli, że muszę tak pracować przez najbliższe 40 lat. A tak mam szanse popracować kiedyś umysłowo.
Teraz dostałam taki oto wózeczek:

Do tego jeszcze skaner kodów kreskowych i jeżdżę 8 godz między takimi półkami:

i zbieram produkty do poszczególnych zamówień.

Super praca, można zakwasów dostać. Ale może już niedługo, kwestia znalezienia mieszkania w Londynie. Wtedy zacznie się od nowa poszukiwanie pracy.

Nie wiem od czego zacząć. Mam zaległości więc cofam się do dnia 13.02.2007…Mój telefon po długim okresie spoczynku nagle zadzwonił…i PANIKA. Pierwsza myśl to czy odebrać. Dzwonił Pan ze sklepu, w którym zostawiłam swoje CV. No i za 2 godziny byłam na pierwszym interview. Było nieźle, Pan był całkiem miły. Nie przypuszczałam, że potrafię się tak rozgadać po angielsku. Pierwszy etap był za mną. Na drugi dzień miałam drugą część rozmowy, tym razem z kimś wyżej postawionym. Niestety tym razem nie było tak fajnie. Facet był miły, ale problem się pojawił, jak chciał pogadać o polityce i ekonomii. Tym sposobem chciał się przekonać, czy rzeczywiście studiowałam ekonomie. Jak mu powiedziałam, że mam dyplom, to on stwierdził, że mogłam jechać do Afryki i tam go sobie kupić. Maglował mnie około godziny. Byłam wściekła i chciałam uciec. A on określił, że mimo że mój język jest "bad", to przyjmie mnie do pracy. Niezbyt byłam zadowolona. Okazało się jednak, że nie jest to pełny etat. Ale zgodziłam się, bo dobre i to, jak nic innego nie ma. Miałam zacząć w piątek. To jedną pracę już mam!
W ten sam dzień dostałam też drugą, bo zadzwonili z agencji pośrednictwa pracy, że potrzebują kogoś do pracy w magazynie farmaceutycznym. Wybrałam magazyn. Właśnie dziś minął trzeci dzień pracy tam; zarobiłam około 800zł, co było moją motywacją do pracy. Przeliczałam sumkę na złotówki, bo dużej tej motywacji potrzebowałam. Przez całe 8 godz każdego dnia rozpakowywałam z kartoników ‘wormers for rabbits’ i wkładałam wszystkie do jednego większego kartonu. Bardzo ekscytujące. W dodatku dwóch chłopaków, z którymi pracowałam, nie odzywali się prawie w ogóle przez wszystkie te godziny. Nawet pogadać nie mogłam. Ale ponieważ pomagałam im wykonywać tą czarną robotę, chyba mnie polubili, bo na komputerze ustawili wygaszacz ekranu z tekstem “Keep Ola with us”. Ale nie ma głupich…zmieniam magazyn…tutaj nawet nadgodzin nie ma, a my kasy potrzebujemy bo niedługo przeprowadzka do Londynu…Mysza znalazł prace w zawodzie.

Doleciałam na miejsce w całości. Przyznam się, że trochę byłam przerażona nowym miejscem i tym co mnie tu czeka. Ale to chyba wina zmęczenia podróżą. Wszystko widziałam w czarnych barwach. To było wczoraj. No a dzisiaj… świeci słońce, ale moja wizja świata dalej w ciemnych barwach…może nie czarnych, ale nadal szarych. Mam tylko nadzieję, że niedługo nabierze koloru. Mieszkamy w Milton Keynes. Fajne miasto, ale bardzo rozległe. Mamy spory kawałek do centrum. Ale centrum mają wypasione – galeria handlowa jest tak duża, że można się zgubić. No i Xscape – centrum rozrywki, gdzie m.in. można pojeździć na nartach. Chwilowo z tych rozrywek nie skorzystam…najpierw muszę znaleźć prace. Ale tym zajmę się w poniedziałek. Pocieszające jest to, że nie będzie problemów z otworzeniem konta w banku. A i jeszcze…Anglicy mają dziwny sposób myślenia – zakładając kran, zrobili osobno na zimną i ciepłą wodę. Śmieszne to nie jest jak mam się umyć, bo są w takiej odległości od siebie, że najpierw nabieram w ręce trochę zimnej wody, a potem szybko przechodzę do gorącej…i chluuuust na twarz.

Sorki JJ że ukradłam Ci temat wpisu. Ale ja też nie znoszę przeprowadzek. Niedawno wyprowadzaliśmy się z wynajmowanego mieszkania. Mała kawalerka a tyle gratów się tam zmieściło. Co najgorsze…większość była moich. No ale jakoś zwiozłam to do domu. Jednak najbardziej mnie martwi, jak ja ten swój cały dobytek zmieszczę do jednej torby. Przecież czeka mnie jeszcze jedna przeprowadzka. Jak mam wybrać te najpotrzebniejsze 15kg??? Jak patrze na to wszystko, to każda rzecz mi się przyda. Wstępną selekcję już robię i się przerażam…będę musiała kilka razy zweryfikować swoją torbę. No i muszę zostawić misia.

No i nadszedł wreszcie 2007 rok. Mam nadzieję, że znacznie lepszy od 2006 (chociaż narzekać nie powinnam). Ale analizując jednocześnie swój horoskop i kilka ostatnich snów, to jestem przekonana, że coś się jednak zmieni na lepsze. Na razie zmieniłam wygląd bloga na bardziej optymistyczny. I czekam na kolejne zmiany…